TV 1 is er voor iedereen

Toen ik jong was had ik niet zo veel respect voor Wilfried Martens. Hij deed me denken aan iemand die zich voortsleepte van de ene regering naar de andere. Ik associeerde hem met ontspoorde staatsfinanciën, torenhoge schuld, eeuwig compromis (denk maar aan de oplossing die hij bedacht toen Boudewijn in gewetensnood kwam bij het ondertekenen van de abortuswet)... Als mens kwam hij mij ook koud over, iemand die boven zijn volk leefde. Ondertussen heb ik zijn biografie gelezen en heb ik een veel genuanceerder beeld van hem. Zijn enorm verantwoordelijkheidsgevoel en zijn nuchtere, eerlijke communicatie (bv. rond de devaluatie) spreken mij aan. Zondag was er de laatste voorstelling van de theatervertelling rond Martens in het NTG. Koen De Sutter speelt schitterend. Hij kruipt niet alleen in de rol van verteller, maar ook in die van de politici uit die tijd: Schiltz, Verhofstadt, Eyskens... Op twee uur kreeg ik op een bevattelijke manier een zicht op de politieke geschiedenis van de afgelopen dertig jaar. Daarnaast zorgt Bart Meuleman dat je een genuanceerd beeld krijgt van Martens. Martens kon zijn politieke droom (een federale staat) verwezenlijken, maar had ook te kampen met veel persoonlijke tegenslagen (bv. zijn zoon die sterft, twee keer gescheiden, de spot rond de geboorte van zijn tweeling, uitgespuwd door zijn eigen partij...). Op 1 november krijg je een fragment uit het stuk. Wilfried Martens bekeek zelf dit theaterstuk. Ik zou graag eens zijn reactie gehoord hebben: hoe confronterend is dit voor hem en hoe gaat hij er mee om?